گا هی در این هیا هو به تو می ا ندیشم

              به تو که هزار با ر ا زمن دورتری

                        به تو که فا صله میا ن آ یینه ها را شکسته ای

                                                 به تو که میا ن هجوم تردید ما نده ای

گا هی در این سکوت به تو می اندیشم

 به تو که حضورت

           لبریزازتنها یی است

 به تو

      که مرا به انبسا ط شریا نها یم نزدیک می کنی

                        تو که رها یی را در خود متبلور کرده ای

و گا هی در این غربت تنها تو را صدا می زنم

                          تو که هزار با ر از من دورتر خواهی ما ند