بیزا رم ؛

از آ دمها ؛

از شما  که مرا در تاریکی رها می کنید 

شما  که در پی دوستی تا ن ،

و در پی هر لبخندتان،  

نیرنگی شگرف نهفته است

و دستی را که به سویم می گشایید ،

پر است از نفرتهای دیرینه

و دشنا می که به دشمنم می دهید،

در ژرف ترین سا عتها

به سو ی من با ز خواهد گشت

بیزارم از آد مها ،

شما  که با صورتی کدر،

روی بر من می گشا یید

و به سویم دستی تکا ن می دهید

و کلا می روا

و من چه قدر از پستوهای دلها یتا ن ،

که مملو است از حسرت،

بی خبرم

با ید بگریزم

از دنیا ی خا لی تا ن

و از پوچ و منحط تر ین سلسله افکا رتان

رها یم کنید

همین تا ریکی مرا بس است

همین تنها یی

هزاران سا ل تنها خواهم ماند ،

و دست دوستیتان را نخواهم فشرد

رها یم کنید ،

در این رخوت خا طره انگیزم

من بیزارم،

از هر کلا متان و از هر سلا متان

من سا لهاست که در قعر سکوتم محبوسم

بی آ نکه پندارم

کسی رها یم خواهد سا خت