بی ا عتنا به حضور سپیده ،

در بغض گنگ شب ،

با کوله با ری نا معلوم،

که خودت هم نمی دا نستی چیست

مسیر سبز ابدیت ر ا طی کردی

رمز نگاهت نزدیک بود

 به هر جوانه خفته در خا ک

و پیچ وخم چروک انگشتا نت

به آ سا نی گره خورد ،

        با فواره ای از نور

به را ه افتا دی

به مقصدی نا معلوم

آ ن قدر خفته بودی ،

که نفیرت در حسرت گلویت ماند

چه بی سر انجام

در پی سپیده دویده بودی

و در رسوا یی شوم طلوع ،

به خا ک نزدیک شدی

بی آ نکه بدانی

کوله با رت لبریز بود

   از حس سبز زیستن