طلوع عشق

عادت

nice-writings — Sun, 20 Jul 2008 14:16:58 GMT

به سنتهای مجهول،

رسوم کهنه،

و اعدامهای متداول، عادت کرده ایم

عادت کرده ایم

که کسی سیلی بر ما بزند

و ما سکوت را به فراموشی سپاریم

عادت کرده ایم

که حضور قطور خورشید،

و روشنی ماه را ندیده بگیریم

و به ازدحام تلخ مگسها دل ببندیم

عادت کرده ایم

که اعتدال شب بو ها

و هما هنگی پروانه ها را به بازی گیریم

و ضیا فت شته ها را

به مهمانی گل سرخی ببخشیم

عادت کرده ایم که نخندیم

بگرییم

فریاد نزنیم

و ندانیم که هوسمان،

و هوشمان،

و لبخند خا نه مان گم شده است

عادت کرده ایم

به هر صدایی گوش سپاریم ،

ذهن باران را مخدوش کنیم،

و بعد به حماقت پرستوها بخندیم

عادت کرده ایم،

گم شویم

وخا موش،

و از خودمان نپرسیم

که چه قدر تا طلوع فاصله داریم

دقیقه ها

nice-writings — Sun, 29 Jun 2008 16:34:02 GMT

دقیقه ها ، دقیقه های لعنتی ؛ امروز تصمیم گرفته ام از شما دل بکنم . تصمیم گرفته ام به شما فکر نکنم. فقط به فکر گذراندن وقتم هستم . می خواهم امروز را بی حضور شما سر کنم . از شما متنفرم . شما ، دقیقه ها ، در هر ثا نیه تان جان انسانی را می گیرید . در بسیاری از لحظه های شما جوانی با خودش وداع گفته، در بسیاری از ثا نیه هایتان مادری بی فرزند گشته و فرزندی بی مادر. شما حتی به مظلوم ترین موجودات هم رحم نمی کنید. شما برای به دست آ وردن اصا لتان، دست به هر کاری می زنید . دقیقه ها نفرین بر شما ! آرزویم این است که یک روز بدون حضور مشمئز شما زندگی کنم آ رزویم این است که بی شما به فردا فکر کنم، به روزهای روشنی که می دانم هرگز نخواهد آمد و به آ ینده مأ یوسی که شما برایم رقم می زنید . دقیقه ها امروز را رهایم کنید . می خواهم به فردا ، و به آ ینده و به روزهای بی ثمرم بی اعتنا با شم . می خواهم زندگی را ورای این حضور کسل بار شما، تحمل کنم . امروز را رهایم کنید . باید از اینجا بروم . از میان این دقیقه ها باید بروم . چه قدر سنگینم! وچه قدر از میان فواصل ثا نیه هایتان به موهبت گناه نزدیک شده ام. امروز ، ترکتان می کنم . می دانم نفرین ابدی شما برایم خواهد ماند. می دانم باز در غیاب من ، شعور جوانی را به بازی خواهید گرفت، و حس مرگ پیرمردی را سرزنش خواهید کرد، و به موهبت ننگین شما فضا ها هر روز آ لوده تر می شود. اما من خواهم رفت وبی حضور شما ، بی حضور فردا آرام خواهم خفت . رهایم کنید دقیقه ها !

ا نتشار کتاب

nice-writings — Mon, 28 Apr 2008 14:31:36 GMT

با سلام خدمت همه دوستانم که همیشه به وبلاگ من سر می زنند. چه کسا نی که گاه با اظهار لطف هایشان با عث خشنودی من می شوند و چه کسا نی که گاه با نظرات متفاو تشان با عث می شوند که بیشتر راجع به کا رم و خودم فکر کنم. به هر حال از همه شما متشکرم. اولین کتاب من با عنوان " پروانه ای درراه است" منتشر شده است . که مشتمل بر شعرهای اولیه من می با شد . با امید به آنکه با نظرات سازنده شما عزیزان در راه پر بار شدن گام بردارم .

نفرت

nice-writings — Sun, 02 Mar 2008 11:58:30 GMT

بیزا رم ؛

از آ دمها ؛

از شما که مرا در تاریکی رها می کنید

شما که در پی دوستی تا ن ،

و در پی هر لبخندتان،

نیرنگی شگرف نهفته است

و دستی را که به سویم می گشایید ،

پر است از نفرتهای دیرینه

و دشنا می که به دشمنم می دهید،

در ژرف ترین سا عتها

به سو ی من با ز خواهد گشت

بیزارم از آد مها ،

شما که با صورتی کدر،

روی بر من می گشا یید

و به سویم دستی تکا ن می دهید

و کلا می روا

و من چه قدر از پستوهای دلها یتا ن ،

که مملو است از حسرت،

بی خبرم

با ید بگریزم

از دنیا ی خا لی تا ن

و از پوچ و منحط تر ین سلسله افکا رتان

رها یم کنید

همین تا ریکی مرا بس است

همین تنها یی

هزاران سا ل تنها خواهم ماند ،

و دست دوستیتان را نخواهم فشرد

رها یم کنید ،

در این رخوت خا طره انگیزم

من بیزارم،

از هر کلا متان و از هر سلا متان

من سا لهاست که در قعر سکوتم محبوسم

بی آ نکه پندارم

کسی رها یم خواهد سا خت

عبور

nice-writings — Sat, 16 Feb 2008 14:30:02 GMT

برای پدر بزرگم که دوستش می داشتم این شعر تقدیم به او . روحش شا د

بی ا عتنا به حضور سپیده ،

در بغض گنگ شب ،

با کوله با ری نا معلوم،

که خودت هم نمی دا نستی چیست

مسیر سبز ابدیت ر ا طی کردی

رمز نگاهت نزدیک بود

به هر جوانه خفته در خا ک

و پیچ وخم چروک انگشتا نت

به آ سا نی گره خورد ،

با فواره ای از نور

به را ه افتا دی

به مقصدی نا معلوم

آ ن قدر خفته بودی ،

که نفیرت در حسرت گلویت ماند

چه بی سر انجام

در پی سپیده دویده بودی

و در رسوا یی شوم طلوع ،

به خا ک نزدیک شدی

بی آ نکه بدانی

کوله با رت لبریز بود

از حس سبز زیستن

نا مه ای دیگر

nice-writings — Mon, 28 Jan 2008 05:28:02 GMT

راه ها را پیموده ام . از فراز و نشیبها یی که نا مش را سرنوشت نهاده اند گذشته ام و به تو

رسیده ام. با جاده ای خیا لی و در دشتی بی علف.

جوا نه ای دلم در عمق نگاه تو هرس شد ؛ و با غچه دلم در عبور تقدیر درحرمت دستان تو با رور .

چندی است که گذشته ، من چه ناباورانه در جا ی جای قلب تو بیتوته کرده ام . در اصالت لبخند تو مدتهاست که غوطه ورم .

نازنین من ! چه لحظه هایی است که تو مرا با خود به هبوطی برده ای که خودت هم از آ ن

بی خبری .

من و تو ، چه قدر به هم نزدیکیم . چه قدر شعر سراییده ایم و قصیده وغزل گفته ایم . آسمان ما هها ست که بر ملکوتی بودن آ غوش من و تو غبطه می خورد .

نا زنین من ! من رنگ با خته ام در حضور متوا لی شبهایت . کنون من از هزاران دریچه قلبت به تو نزدیکترم . و از رهایی منحوس سرنوشت به دور . دستم از آ ن توست و مهربا نی گیسوها یم .

بگیر آ ن را و نوازشش کن .

با ید که مرا به فرازی از عشق برسا نی . با ور کن که من سا لهاست در نا با وری این حسرت

سوخته ام .

شبم وروحم از آ ن توست ، رهایش مساز.

میا ن پنجره مه گرفته

nice-writings — Mon, 03 Dec 2007 05:29:38 GMT

بی وضو به نما ز ایستا ده ام

در میان پنجره ای رو به مه،

و با صورتی شا داب ،

و قا متی خموده ،

بی آ نکه صدایم زنند

ترانه ای خوا نده ام،

بی آ نکه ذکر ی گو یم

به رکوع رفته ام

با آ ینه ای در دستم

که در آن دختری دید ه ام

رنگ پریده،

و چشما نی خموش،

که هرروز بی فا نوس شب را پیموده ا ست

چه قدر منتظر ما نده ا م

تا مهتا بی بیا ید

و جسمم روشن شود

در میا ن این پنجره مه گرفته

گزینه

nice-writings — Thu, 13 Sep 2007 02:30:21 GMT

شا ید زیا دی زنده ما نده ام

زنده ما ندنم،

دشنا می است به آ غا ز هر تولد

درزنده ما ندنم ،

نه رویا یی می شکفد و نه صدا یی او ج می گیرد

من به هر چه سفید است وپا یدار ،

لعنت فرستا ده ا م

گزینه ها ی هستی را یک به یک خط می زنم

عشق

زندگی

ابدیت

رو یش

nice-writings — Wed, 25 Jul 2007 04:46:02 GMT

همچون علف هرزی که در خا ک خفته با شد ،

می رویم در بستر تنت

آ را م و بی صد ا با د را به کنا ری می زنم

و با آ تش میثا قی می بندم دوبا ره

آ تش را در تا ریکی ،

آ تش را در روشنا یی،

رها می کنم ،

از حضورنا م تو

بی صدا

تو بر تارهای تنیده پوسیده قلبم می تا بی،

با حضورت،

موا ج

از تیرگی یأ س آ ور خورشید ،

و ذهن منحوس مهتا ب دور می شوم ،

با عطوفت دوبا ره دستا نت

ذهنم در معرا جی عظیم ،

تو را در آ بی ترین اقیا نوس ها می یا بد

و مرا که چون غرقا بی بر تخته پاره ها ،

در طرا وت حضورت غوطه ور شده ام

از دریا ی خا طراتم دور می سا زد

یا د مان با شد

nice-writings — Mon, 02 Jul 2007 14:33:27 GMT

یا د ما ن با شد

که ا گر روزی زمین سا زجد ا یی را برا یما ن نوا خت

ستا ره ها ا ز هیبت عشق من و تو خا موش شد ند

و دشت در سرا یید ن مرثیه ها ی حضو رمان سکو ت کرد

من و تو با ز هم به صد ا ی گرم ا د را کما ن گو ش فرا د هیم

یا د ما ن با شد که ا گر روزی

چشما نما ن تا ریک شد

قلبما ن ا ز شورش ما شدن ایستا د

و صدا یما ن در بی صدا یی روزمره محو شد

من و تو با ز هم

در تر نم گرم ا قا قی های ا حسا سما ن غرق شو یم

یا دما ن با شد که ا گر روزی

د یگر زمین برا یما ن ترا نه ای نسرا یید

و پر ستو ها د ر آ شیا نه عشق ما گم شد ند

من و تو د گر با ره سرود ی نو ا دا کنیم

یا د ما ن با شد که ا گر روزی

خورشید برما نتا بید

آ سما ن بر ما نبا رید

و مهتا ب در خیرگی نگا هما ن گم شد

من و تو با ز هم در آ غو ش هم تا ا بد بما نیم